Jede Minsch hät ne Platz op der Ääd,
wo hä hin kann, wenn et ihm schlääch jeiht.
Wo ihn jeder, un doch keiner kennt,
wo’t ejal es, ov mer laach oder flennt.
Bei mir wor dat stets minge Fluss,
miehstens bei Ping em Hätz, en minger Bruss,
´t jitt nix Schöneres, als schreit mer erus,
wat einer kapott mät un wat erus muss:
Schön es et Levve, schön es et Levve,
Schiffe fahre vorbei, ich sage Adieu,
un ich ben frei.
Schön es et Levve, schön es et Levve,
ich odme deef en, lur övver der Rhing,
un spüre: Et Levve es schön!
Et jitt su vill, dat kütt un dat jeiht,
un et weed mieh, je ähler mer weed.
Et kütt vür, dat mer off jar nit weiß,
wat joot es, un wo mer für steiht.
Un dann jonn ich ahn minge Fluss,
dä mir säät, wat ich dunn muss.
Em Wasser, do speejelt sich ming Siel,
un dann weiß ich jenau, wat ich will…
Schön es et Levve, schön es et Levve, …